Γενικός Χειρουργός

ΙΣΑΑΚΙΔΗΣ ΠΡΟΔΡΟΜΟΣ

Γενικός Χειρουργός


Ο ιατρός Ισαακίδης Πρόδρομος του Ισαάκ, γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη. Αποφοίτησε από την Ιατρική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστήμιου Θεσσαλονίκης το 1987. Κατέχει τον τίτλο του Γενικού Χειρουργού από το 1995. Υπηρέτησε στο Γενικό Νοσοκομείο Νάουσας στο Χειρουργικό Τμήμα μέχρι το 2007, όταν και λειτούργησε το Ιατρείο.

Είναι εξειδικευμένος στη Λαπαροσκοπική Χειρουργική (2000, Νοσοκομείο Παπανικολάου) και στην προηγμένη λαπαροσκοπική χειρουργική (2001, Αμβούργο). Κατά τη διάρκεια της θητείας του στο Νοσοκομείο Νάουσας, ασχολήθηκε επισταμένα με διάφορους τομείς της Γενικής Χειρουργικής, όπως χειρουργική του μαστού, του θυρεοειδούς, του πεπτικού συστήματος.

Επί πολλά χρόνια (8), υπήρξε Πρόεδρος του Ιατρικού Συλλόγου Ημαθίας και πάνω από 20 χρόνια στο Δ.Σ. αυτού.

Από το 2006 έως το 2010 υπήρξε Νομαρχιακός Σύμβουλος και από τον Οκτώβριο του 2007 μέχρι τον Δεκέμβριο του 2008 Αντινομάρχης Υγείας.

Ιατρός ΙΣΑΑΚΙΔΗΣ ΠΡΟΔΡΟΜΟΣ

Από το 2011 εκτελεί χρέη Επιστημονικού Υπευθύνου του Χειρουργικού τμήματος της κλινικής "Ευαγγελισμός – Ν. Αντωνιάδη" στη Βέροια. Επίσης εξωτερικός συνεργάτης της κλινικής Κυανός Σταυρός – euromedica Θεσσαλονίκης.

Είναι παντρεμένος με την Σταυρούλα Καραγαβριηλίδου και έχει τρείς γιούς, τον Ισαάκ, τον Κυριάκο και τον Κωνσταντίνο.

Ιατρείο

Το Ιατρείο, που βρίσκεται στην οδό Βενιζέλου 13 (4ος όροφος) στην πόλη της Βέροιας, είναι ανεπτυγμένο σε τρείς χώρους: το γραφείο με την αίθουσα αναμονής, το εξεταστήριο – σηπτικό χειρουργείο, όπου εκτελούνται διάφορες επεμβάσεις με τοπική και στελεχιαία αναισθησία και το αισθητικό ιατρείο, όπου εφαρμόζονται τεχνικές σύγχρονες θεραπευτικής αισθητικής ιατρικής (ραδιοσυχνότητες, laser, κλπ).

Ισαακίδης Πρόδρομος Γενικός Χειρούργος
Ισαακίδης Πρόδρομος Γενικός Χειρούργος
Ισαακίδης Πρόδρομος Γενικός Χειρούργος
Ισαακίδης Πρόδρομος Γενικός Χειρούργος
Ισαακίδης Πρόδρομος Γενικός Χειρούργος
Ισαακίδης Πρόδρομος Γενικός Χειρούργος


› Αίθουσα Αναμονής


› Αίθουσα Εξέτασης


› Σηπτικό Χειρουργείο


› Αισθητικό Ιατρείο

Σύγχρονες τεχνικές θεραπευτικής αισθητικής ιατρικής

Επεμβάσεις

Γαστρεκτομές

Γαστρεκτομές Η γαστρεκτομή αποτελεί μια από τις σοβαρότερες και τις βαρύτερες ενδοκοιλιακές επεμβάσεις της γενικής χειρουργικής.
Οι ενδείξεις της γαστρεκτομής αφορούν καλοήθεις και καοήθεις παθήσεις.

Σήμερα η γαστρεκτομή και τα είδη αυτής εφαρμόζεται κυρίως στην ογκολογική χειρουργική αντιμετώπιση του καρκίνου του στομάχου. Αφορά την επέμβαση μέρους του στομάχου όταν ο όγκος ευρίσκεται στο μέσο και κατώτερο τμήμα αυτού, οπότε αφαιρούνται (εκτέμνονται) τα 4/5 περίπου του στομάχου (περιοχή πυλωρού-άντρο σώμα και μέρος του θόλου).
Η χειρουργική αντιμετώπιση του καρκίνου του στομάχου έχει απόλυτη σχέση με το στάδιο του καρκίνου και την εξαιρεσιμότητα αυτού. Μεγάλη σημασία λοιπόν έχει ο πλήρης και ενδελεχής προεγχειρητικός έλεγχος, ο οποίος περιλαμβάνει την ενδοσκόπηση και λήψη βιοψιών, την αξονική τομογραφία (κοιλίας και θώρακος), το ενδοσκοπική υπερηχογράφημα (εφόσον κριθεί απαραίτητο).

Πρέπει να καθορισθεί λοιπόν η επέκταση του όγκου προς τους πέριξ ιστούς, η ύπαρξη διηθημένων λεμφαδένων και η διήθηση παρακειμένων οργάνων.

Διαφραγματοκήλες

Γαστρεκτομές Διαφραγματοκήλη καλείται η χαλαρότητα ή η ανατομική ανωμαλία κατά την οποία το άνοιγμα (τρήμα) του διαφράγματος δια μέσω του οποίου ο οισοφάγος περνάει από τον θώρακα στην κοιλιά και ενώνεται με τον στόμαχο, διευρύνεται. Το διάφραγμα αποτελεί ένα πανίσχυρο μυϊκό χιτώνα, ο οποίος χωρίζει το σώμα σε δύο διαμερίσματα: τον θώρακα και την κοιλιά. Ο ρόλος του πέρα από διαχωριστικός και προστατευτικός είναι και λειτουργικός διότι αποτελεί τον σημαντικότερο μύ της αναπνοής.

Το διάφραγμα φέρει εκτός των άλλων και ένα βασικό άνοιγμα (τρήμα) δια μέσω του οποίου ο οισοφάγος φέρεται από τον θώρακα στην κοιλιά και ενώνεται με τον στόμαχο. Η χαλαρότητα ή η ανατομική ανωμαλία κατά την οποία το άνοιγμα αυτό "ανοίγει", επιτρέπει την παλίνδρομη μετατόπιση του στομάχου στον θώρακα, και καλείται διαφραγματοκήλη. Τα βασικά συμπτώματα της διαφραγματοκήλης εξαρτώνται κύρια από την παλινδρόμηση υγρών του στομάχου στον οισοφάγο, με επακόλουθο την οισοφαγίτιδα (προκάρδιος-οπισθοστερνικός καύσος). Κοινώς "καούρα"!

Παρ’ όλο που η λέξη «καούρα» συχνά χρησιμοποιείται για να περιγράψει μία ποικιλία προβλημάτων του πεπτικού συστήματος, στην πραγματικότητα, σύμφωνα με τους ιατρικούς όρους είναι ένα σύμπτωμα γαστροοισοφαγικής παλινδρόμησης. Σε αυτήν την περίπτωση, τα οξέα του στομάχου παλινδρομούν από το στομάχι στον οισοφάγο.[1]

Τύποι διαφραγματοκήλης

  • Ολισθαίνουσα διαφραγματοκήλη. Είναι ο πιο συχνός τύπος, στον οποίο το επάνω μέρος του στομάχου ολισθαίνει (γλιστράει) μέσα στον θώρακα.
  • Παραοισοφαγική διαφραγματοκήλη. Στον τύπο αυτό, το επάνω μέρος του στομάχου διεισδύει στην θωρακική κοιλότητα παράλληλα προς τον οισοφάγο προς τα άνω, δημιουργώντας έναν θύλακα. Ο τύπος αυτός διαφραγματοκήλης δεν είναι πολύ συνηθισμένος, αλλά εάν αφεθεί χωρίς θεραπεία, δυνατόν να προκαλέσει σοβαρές βλάβες στην κορυφή του στομάχου.


Παλινδρόμηση - Οισοφαγίτιδα Η «καούρα» περιγράφεται σαν ένα οξύ αίσθημα καψίματος στην περιοχή μεταξύ των πλευρών σας ή ακριβώς κάτω από τον αυχένα. Πολλοί ενήλικες εμφανίζουν αυτό το δυσάρεστο συναίσθημα τουλάχιστον μία φορά τον μήνα. Άλλα συμπτώματα μπορεί να είναι έμετοι, δυσκολία στην κατάποση και χρόνιος βήχας ή άσθμα. Όταν τρώμε, η τροφή ταξιδεύει από το στόμα στο στομάχι μέσω ενός σωλήνος, ο οποίος ονομάζεται οισοφάγος. Στο χαμηλότερο τμήμα του οισοφάγου υπάρχει ένας μικρός μυώδης δακτύλιος, ο οποίος ονομάζεται κατώτερος οισοφαγικός σφιγκτήρας (ΚΟΣ). Ο Κατώτερος Οισοφαγικός Σφιγκτήρας ενεργεί σαν μία μονόδρομη βαλβίδα, επιτρέποντας στην τροφή να περνά μέσα από το στομάχι. Κανονικά, ο ΚΟΣ κλείνει αμέσως μετά την κατάποση για να αποτρέψει την παλινδρόμηση των υγρών του στομάχου, τα οποία έχουν υψηλή περιεκτικότητα οξέων.
Η Γαστροοισοφαγική Παλινδρόμηση εμφανίζεται όταν ο ΚΟΣ δεν λειτουργεί σωστά επιτρέποντας στα οξέα να κυλήσουν προς τα πίσω και να κάψουν το κατώτερο τμήμα του οισοφάγου. Αυτό ερεθίζει τον οισοφάγο, προκαλώντας καούρες και ενδεχομένως βλάβη στον οισοφάγο.

Θεραπεία Διαφραγματοκήλης Η θεραπεία της διαφραγματοκήλης είναι χειρουργική. Παρ'ολα αυτά όμως, οι ενδείξεις της επέμβασης αφορούν μονό τις σοβαρές επιπτώσεις της πάθησης και ειδικά την γαστροοισοφαγική παλινδρόμηση και των επιπλοκών της. Η Γαστροοισοφαγική Παλινδρόμηση γενικώς θεραπεύεται σε τρία στάδια :
  • Αλλαγές στον τρόπο ζωής : σε πολλές περιπτώσεις, η αλλαγή της διατροφής και η τακτική λήψη αντιόξινων φαρμάκων μπορεί να μειώσει την συχνότητα και την ένταση των συμπτωμάτων. Η απώλεια βάρους, η μείωση του καπνίσματος και της κατανάλωσης του αλκοόλ και οι αλλαγές στον τρόπο διατροφής και ύπνου μπορούν, επίσης, να βοηθήσουν.
  • Φαρμακευτική αγωγή : Εάν τα συμπτώματα επιμένουν μετά από αυτές τις αλλαγές στον τρόπο ζωής σας, τότε ενδεχομένως θα χρειαστεί να ακολουθήσετε κάποια φαρμακευτική αγωγή. Η λήψη αντιόξινων εξουδετερώνει τα οξέα του στομάχου και η συστηματική λήψη φαρμάκων μειώνει την ποσότητα των οξέων, που παράγονται στο στομάχι. Και οι δύο τρόποι μπορεί να είναι αποτελεσματικοί για την ανακούφιση των συμπτωμάτων. Φυσικά, αυτή η αγωγή πρέπει να συζητηθεί με τον χειρουργό σας.
  • Χειρουργική αντιμετώπιση : Ασθενείς, οι οποίοι δεν ανταποκρίνονται καλά στην συντηρητική (αλλαγές του τρόπου ζωής) ή στην φαρμακευτική αγωγή, ή οι οποίοι χρειάζονται συνεχώς φάρμακα για να αντιμετωπίζουν τα συμπτώματα, θα πρέπει να υποβληθούν σε χειρουργική επέμβαση.


Η χειρουργική επέμβαση είναι πολύ αποτελεσματική για την θεραπεία της Γαστροοισοφαγικής Παλινδρόμησης. Εν τούτοις, μέχρι πρόσφατα, η επέμβαση αυτή απαιτούσε μία μεγάλη τομή στην κοιλιά και είχε σαν αποτέλεσμα αρκετό μετεγχειρητικό πόνο και μία περίοδο ανάρρωσης έξη ή και περισσοτέρων εβδομάδων. Προσφάτως, η τεχνική αυτή έχει αλλάξει και χρησιμοποιούνται λαπαροσκοπικές τεχνικές αποφεύγοντας έτσι μεγάλες τομές.

Λαπαροσκοπικές χολοκυστεκτομές

Γαστρεκτομές Η πλέον διαδεδομένη επέμβαση της λαπαροσκοπικής χειρουργικής είναι η λαπαροσκοπική χολοκυστεκτομή. Αποτελεί διεθνώς το golden standard στην θεραπεία των παθήσεων της χοληδόχου κύστεως και των επιπλοκών αυτής.
Η συμπτωματική χολολιθίαση και η οξεία χολοκυστίτιδα αντιμετωπίζονται χειρουργικά με χολοκυστεκτομή, αφαίρεση δηλαδή της χοληδόχου κύστεως με το περιεχόμενό της.
Η κλασσική ανοικτή χολοκυστεκτομή έχει πλέον ιστορική μόνο αξία και δεν θα περιγραφεί στη συνέχεια. Η θέση της στη σύγχρονη χειρουργική παραμένει ως βοήθημα της λαπαροσκοπικής / ρομποτικής προσέγγισης, όταν με αυτήν είναι αδύνατον να ολοκληρωθεί η επέμβαση, οπότε και γίνεται μετατροπή σε ανοικτή.

Ενδείξεις επεμβάσεως
Οι κύριες ενδείξεις της επεμβάσεως είναι:

  • Συμπτωματική χολολιθίαση
  • Οξεία χολοκυστίτιδα
  • Υδρωπας χοληδόχου κύστεως
  • Εμπύημα χοληδόχου κύστεως
  • Αλιθισιακή οξεία χολοκυστίτιδα


Διαδικασία επεμβάσεως
Η διαδικασία της επεμβάσεως, απαιτεί την χορήγηση γενικής αναισθησίας, για την οποία είναι απαραίτητη η διενέργεια προεγχειρητικού ελέγχου. Η επέμβαση γίνεται με την εισαγωγή λαπαροσκοπίου ατραυματικά κάτωθεν του ομφαλού, χορήγηση ενδοκοιλιακά CO2 (διοξειδίου του άνθρακος) υπό σταθερή πίεση, εισαγωγή ετέρων τριών σωληνίσκων (trocars) διαμέτρου συνήθως των 5 χιλιοστών. Ακολουθεί ανατομική παρασκευή του τριγώνου του Callot, των ανατομικών στοιχείων δηλαδή του κυστικού πόρου και της κυστικής αρτηρίας και την απολίνωση αυτών με ειδικά κλίπς. Ακολουθεί η αποκόλληση της χοληδόχου κύστεως από το ήπαρ, και η αφαίρεση αυτής διομφαλικά ενώ έχει τεθεί σε ειδικό αποστειρωμένο σάκκο.

Η λαπαροσκοπική χολοκυστεκτομή είναι ουσιαστικά η επέμβαση σταθμός, η οποία άνοιξε το δρόμο για τις ελάχιστα επεμβατικές τεχνικές (λαπαροσκοπική, ρομποτική χειρουργική), στον τομέα της Γενικής Χειρουργικής. Όταν το τοίχωμα της χοληδόχου κύστεως δεν πάσχει (απλή χολολιθίαση), η επέμβαση είναι σχετικά απλή και θεωρείται εγχείρηση ρουτίνας. Όταν όμως υπάρχει χολοκυστίτιδα δηλ. φλεγμονή (οξεία ή χρόνια) του τοιχώματος της χοληδόχου κύστης, ο βαθμός δυσκολίας της χολοκυστεκτομής ανεβαίνει κατακόρυφα, όπως επίσης και ο κίνδυνος επιπλοκών.

Σκοπός της επέμβασης: Ο στόχος της επέμβασης είναι η πλήρης και ασφαλής αφαίρεση της χοληδόχου κύστεως, χωρίς κακώσεις των γειτονικών οργάνων (ήπαρ, 12δάκτυλο, παχύ έντερο, χοληδόχος πόρος, ηπατική αρτηρία και κλάδοι της, κλπ).

Πώς γίνεται: Η επέμβαση γίνεται δια μέσου 4 δερματικών τομών, η μεγαλύτερη των οποίων έχει μήκος 12 χιλιοστά και η μικρότερη μόλις 5 χιλιοστά. Αρχικά, αναγνωρίζεται και παρασκευάζεται (αποκολλάται) η χοληδόχος κύστη από τα γειτονικά όργανα, έτσι ώστε να μείνει κρεμάμενη από τον κυστικό πόρο (το σωλήνα μέσα από τον οποίον η αποθηκευμένη χολή περνά στο χοληδόχο πόρο) και την κυστική αρτηρία. Αφού αναγνωρισθούν υπεράνω πάσης αμφιβολίας οι δύο αυτές δομές, απολινώνονται (συγκλείονται) και διατέμνονται. Στη συνέχεια η χοληδόχος κύστη αποκολλάται από το ήπαρ και αφαιρείται, με ή χωρίς τη χρήση ειδικού σάκου. Αναλόγως της διεγχειρητικής πορείας μπορεί να τοποθετηθεί ένας σωλήνας παροχέτευσης στο τέλος της επέμβασης.

Μετεγχειρητική πορεία
Μετεγχειρητικά η νοσηλεία είναι συνήθως 24ωρος, η κινητοποίηση άμεση και η σίτιση ξεκινά με την χορήγηση υγρών μετά 2ωρο και ελαφρού γεύματος, το βράδυ της ίδιας ημέρας.
Το ίδιο απόγευμα μετά την επέμβαση θα είστε σε θέση να σηκωθείτε και να φάτε ένα συνήθως ελαφρύ γεύμα. Μετά από μια επέμβαση λαπαροσκοπικής χολοκυστεκτομής μπορείτε να επανέλθετε πολύ σύντομα στις συνήθεις δραστηριότητές σας, μέσα σε διάστημα περίπου μιας εβδομάδας. Οι ασθενείς κινητοποιούνται και σιτίζονται το βράδυ της επέμβασης, ενώ λαμβάνουν εξιτήριο την επομένη, αφού αφαιρεθεί ο σωλήνας παροχέτευσης (εφόσον τοποθετήθηκε κατά την επέμβαση). Σε αντίθεση με την επικρατούσα αντίληψη στο ευρύ κοινό, μετά την επέμβαση ΔΕΝ υπάρχουν διατροφικοί περιορισμοί.



Σκωληκοειδεκτομές (ανοικτές και λαπαροσκοπικές)

Γαστρεκτομές Οξεία σκωληκοειδίτιδα είναι η οξεία φλεγμονή της σκωληκοειδούς απόφυσης του τυφλού. Οφείλεται σε απόφραξη του αυλού της, συνήθως από διογκωμένους λεμφαδένες γύρω από τη βάση της, κοπρολίθους, παράσιτα, καρκινοειδή και ξένα σώματα. Όταν αποφραχθεί ο αυλός, συγκεντρώνονται οι εκκρίσεις της σκωληκοειδούς και διατείνουν τον οξέως αυλό της. Η πίεση που ασκείται, οδηγεί σε διακοπή της αρτηριακής κυκλοφορίας και αιμορραγικό έμφρακτο. Τα μικρόβια που υπάρχουν στον αυλό εισέρχονται στον βλεννογόνο και προκαλούν φλεγμονή του τοιχώματος, που μπορεί να οδηγήσει σε νέκρωσή του, έξοδο κοπρανώδους υλικού και μικροβίων στην περιτοναϊκή κοιλότητα και πρόκληση περιτονίτιδας.

Αρχικά εκδηλώνεται με περιομφαλικό πόνο, ο οποίος αργότερα εντοπίζεται στο κάτω δεξιό τεταρτημόριο της κοιλιάς. Αυτό αποτελεί ένα σημαντικό διαγνωστικό σημείο και σημαίνει ότι αρχίζει να δημιουργείται αντιδραστικό υγρό γύρω από τη φλεγμαίνουσα σκωληκοειδή. Ακολουθεί η εμφάνιση ανορεξίας, ναυτίας, εμέτων και χαμηλής πυρετικής κίνησης.

Στην κλινική εξέταση βλέπουμε ένα παιδί με όψη πάσχοντος. Στην ψηλάφηση διαπιστώνεται ευαισθησία στο κάτω δεξί τεταρτημόριο της κοιλιάς, που αποτελεί και το πιο αξιόπιστο κλινικό σημείο. Η κάμψη του δεξιού ποδιού μπορεί να προκαλέσει πόνο στο ίδιο αυτό σημείο. Από τις εργαστηριακές εξετάσεις διαπιστώνεται αυξημένος αριθμός λευκών αιμοσφαιρίων, αν και ο φυσιολογικός αριθμός τους δεν αποκλείει την πάθηση. Η γενική ούρων συνήθως είναι φυσιολογική, όμως αν η σκωληκοειδής βρίσκεται κοντά στον ουρητήρα, μπορεί να υπάρχουν πυοσφαίρια και ερυθρά. Στην απλή ακτινογραφία κοιλιάς σε όρθια θέση μπορεί να εμφανιστούν υδραερικά επίπεδα ή κοπρόλιθος.

Διάγνωση σκωληκοειδίτιδας
Η διάγνωση της σκωληκοειδίτιδας δεν είναι πάντα εύκολη. Μπορεί να συγχυστεί με άλλες αρρώστιες όπως πνευμονία, γαστρεντερίτιδα, ουρολοίμωξη. Ακόμα και ο καλύτερος χειρουργός δεν μπορεί να περηφανευτεί ότι όλα τα παιδιά που χειρούργησε για σκωληκοειδίτιδα, είχαν όλα σκωληκοειδίτιδα. Ο γιατρός θα κάνει μια λεπτομερή εξέταση του παιδιού και θα δώσει ιδιαίτερη έμφαση στην κοιλιά. Πολύ συχνά ζητά να γίνουν εξετάσεις αίματος και πιθανό να ζητήσει να γίνουν εξετάσεις ούρων και ακτινογραφία. Το υπερηχογράφημα μπορεί να δώσει σημαντικές πληροφορίες για αυτό και συχνά ο γιατρός το ζητά να γίνει.

Η θεραπεία είναι χειρουργική και συνίσταται σε εκτομή της σκωληκοειδούς. Στα σύγχρονα νοσοκομεία γίνεται με λαπαροσκόπηση, η οποία επιτρέπει τον πλήρη έλεγχο της κοιλιάς, την ανεύρεση τυχόν άλλων συνυπαρχουσών παθήσεων και μπορεί να χρησιμοποιηθεί ακόμη και σαν διαγνωστική εξέταση, όταν οι εργαστηριακές εξετάσεις δεν θέτουν τη διάγνωση.

Αιμορροϊδεκτομές - Αιμορροϊδοπηξία κατά Loggo

Αιμορροϊδοπηξία κατά Loggo Τα τελευταία χρόνια αναπτύχθηκε μία εντελώς νέα χειρουργική μέθοδος θεραπείας των αιμορροϊδων, που έγινε δεκτή με ενθουσιασμό από τους χειρουργούς σε όλον τον κόσμο.

Αποκαλείται τεχνική LONGO και έχει ελάχιστο ή καθόλου πόνου. Περισσότερες πληροφορίες για την τεχνική αυτή θα βρείτε στο ενημερωτικό φυλλάδιο πατώντας εδώ αλλά και στο βίντεο πατώντας εδώ.



Κήλες

Γαστρεκτομές Η κήλη είναι η προβολή ενός οργάνου μέσω από το τοίχωμα της κοιλότητας που το περικλείει και το περιορίζει. Συμβαίνει σε ευάλωτα σημεία του τοιχώματος και αποτελεί σταδιακά επερχόμενη «ρήξη» των μυϊκών στρωμάτων και περιτοναίων του σημείου εκείνου, με αποτέλεσμα την προς τα έξω προβολή του σπλάχνου. Η προβολή γίνεται εύκολα αντιληπτή από τον ασθενή σαν διόγκωση, που στην αρχή εύκολα ανατάσσεται. Στις περιπτώσεις που το περιεχόμενο της κήλης δεν ανατάσσεται μιλάμε για περιεσφιγμένη κήλη.



Η προβολή προς τα έξω των ενδοκοιλιακών οργάνων οφείλεται στην αυξημένη ενδοκοιλιακή πίεση που υπάρχει κατά την καθημερινή δραστηριότητα του σώματος που προκαλείται από: αναπνοή, βήχα, άρση βάρους, βαριά χειρωνακτική εργασία αλλά και άλλους παράγοντες όπως:

  • Η συγγενής προδιάθεση (πολλές φορές κατά τη γέννηση).
  • Η διαταραχή στην ισορροπία σύνθεσης – αποδόμησης του κολλαγόνου (προχωρημένη ηλικία, υποσιτισμός ή κακή διατροφή).
  • Τα τραύματα ή/και οι εγχειρητικές τομές (λόγω της εξασθένησης που προκαλούν στα τοιχωμάτων κατά μήκος των ουλών και της διαταραχής της νευρώσεως σε γειτονική με το τραύμα περιοχή).

Τα ιδιαίτερα ευάλωτα σημεία στο σώμα είναι κυρίως η βουβωνική χώρα (στον άνδρα κυρίως), ο ομφαλός και ο μηριαίος δακτύλιος (στις γυναίκες κυρίως), αλλά και σε οιαδήποτε μετεγχειρητική ουλή. Τα προς τα έξω προβάλλοντα ενδοκοιλιακά σπλάχνα, καθορίζονται κυρίως από την θέση της κήλης και συνήθως είναι λεπτό έντερο, επίπλουν και παχύ έντερο (κυρίως σιγμοειδές), με σπανιότερη εμφάνιση την ουροδόχο κύστη, τις ωοθήκες και την σκωληκοειδή απόφυση.

Είδη Κήλης

Οι συνήθεις περιοχές, στις οποίες εμφανίζονται κήλες είναι στους βουβώνες (βουβωνοκήλη), στον ομφαλό (ομφαλοκήλη) και στην περιοχή προηγούμενης χειρουργικής επέμβασης (μετεγχειρητική κοιλιοκήλη).

Κατά σειρά συχνότητας έχουμε:

  • Βουβωνοκήλη
  • Μηροκήλη
  • Ομφαλοκήλη
  • Επιγαστρική κήλη
  • Κοιλιοκήλη
  • Μετεγχειρητική κήλη
Μια από τις πλέον συχνές επεμβάσεις που διενεργούνται παγκοσμίως είναι η αποκατάσταση κήλης κοιλιακού τοιχώματος.

Συμπτώματα

Τα συμπτώματα είναι κυρίως πόνος, καυσαλγία στην αρχή της δημιουργίας της κήλης και ακολουθεί από την αιφνίδια παρουσία ενός «μαλακού» όγκου στο σημείο εκείνο, το οποίο μεταβάλλεται με την κίνηση, την κατάκλιση, τον βήχα κλπ., ή και ενίοτε επανεισάγεται στο σώμα (ανατάσσεται). Η φυσική εξέλιξη της κήλης είναι η σταδιακή αύξηση του μεγέθους της, αποτέλεσμα της αύξησης του μυϊκού ανοίγματος, με επακόλουθη μεγαλύτερη προβολή προς τα έξω ενδοκοιλιακού σπλάχνου.

Επιπλοκές

Η επιπλοκή μίας κήλης είναι η περίσφιγξη αυτής, η οποία συμβαίνει όταν το μυϊκό άνοιγμα, εγκλωβίσει και στραγγαλίσει το προς τα έξω προβάλλον σπλάχνο με επακόλουθη απόφραξη αυτού. Τις περισσότερες φορές η απόφραξη περιλαμβάνει έντερο, πράγμα το οποίο δημιουργεί αποφρακτικό ειλεό, με συμπτωματολογία εμετούς, μεγάλο κοιλιακό πόνο, διάταση κοιλιάς κλπ. Η επιπλοκή αυτή αν δεν αντιμετωπιστεί μπορεί να οδηγήσει σε λίγες ώρες σε παράλληλη ισχαιμία του οργάνου με νέκρωση αυτού, με επακόλουθο να τεθεί σε κίνδυνο και η ζωή του ασθενούς.

Θεραπεία

Η θεραπεία της κήλης είναι αποκλειστικά χειρουργική, μια και είναι θέμα αποκατάστασης του κοιλιακού τοιχώματος, με παράλληλη την ασφαλή επανατοποθέτηση του ενδοκοιλιακού σπλάχνου στην θέση του.
Οι χειρουργικές τεχνικές που έχουν αναπτυχθεί τα τελευταία χρόνια παγκοσμίως είναι πολλές. Σε αυτές ανήκουν οι τεχνικές «τάσεως» που αποσκοπούν στην πρωτογενή σύγκλειση του μυϊκού ελλείμματος με ειδικές ραφές (αποκαλούμενες «πλαστικές» όπως Bassini, Souldice, Darn, Turner κλπ).
Τα αποτελέσματα τους είναι ικανοποιητικά αλλά λόγω της τάσεως που παρουσιάζεται μετεγχειρητικά στα μυϊκά στρώματα, ενοχοποιήθηκαν για πολλές υποτροπές (επανεμφανίσεις) της κήλης στο σημείο της επέμβασης.
Την τελευταία 20ετία, παρουσιάστηκαν οι «tension free» τεχνικές (χωρίς τάση), με την εφαρμογή πλέγματος στο σημείο της κήλης, το οποίο καθηλώνεται με ραφές ή clips, με αποτέλεσμα την θεαματική μείωση των υποτροπών παγκοσμίως.

Χειρουργική της κήλης

Η χειρουργική της κήλης με πλέγμα, παράλληλα με την ανάπτυξη της τεχνολογίας, αναπτύχθηκε παγκόσμια το 1980, και επίσης εξελίχθηκε σε σημαντικό βαθμό κυρίως ως προς το είδος και το μέγεθος των πλεγμάτων που μπορούν να χρησιμοποιηθούν.
Η κλασική πλέον μέθοδος επιδιόρθωσης της κήλης (ανοικτή επέμβαση), γίνεται με μία τομή στην βουβωνική χώρα, διάνοιξη και διατομή των μυϊκών στρωμάτων, διάνοιξη του περιτοναϊκού σάκου, επανατοποθέτηση των σπλάχνων ενδοκοιλιακά, και συρραφή του πλέγματος στα μυϊκά και απονευρωτικά πέταλα.
Την τελευταία 20ετία, η ανάπτυξη της λαπαροσκόπησης και της λαπαροσκοπικης χειρουργικής συνέτεινε στην επινόηση και δημιουργία τεχνικών πρόσβασης στην ανατομική περιοχή των κηλών, με αποτέλεσμα σήμερα παγκοσμίως αλλά και στην Ελλάδα, να έχει καθιερωθεί η ελάχιστα επεμβατική (λαπαροσκοπική, ρομποτική) αποκατάσταση κήλης με τοποθέτηση πλέγματος σαν μια εξαιρετικά ασφαλής επέμβαση και ιδανική για την θεραπεία αυτής.

Βουβωνοκήλη

Γενικά στοιχεία Η βουβωνοκήλη αποτελεί τη συχνότερη μορφή κήλης τόσο στους άνδρες όσο και στις γυναίκες, ενώ είναι σαφώς συχνότερη μεταξύ των ανδρών. Οποιοδήποτε αίτιο προκαλεί αύξηση της ενδοκοιλιακής πίεσης (άρση βάρους, βήχας, φτάρνισμα, παχυσαρκία, εγκυμοσύνη, δυσκοιλιότητα κ.α.) και δη τα επαναλαμβανόμενα και τα μακράς διαρκείας (βήχας σε καπνιστές, συστηματική άρση βάρους λόγω βαριάς σωματικής εργασίας ή αθλητικής δραστηριότητας) μπορεί να ξεπεράσει το όριο αντοχής των ιστών του βουβωνικού πόρου (άρα να προκαλέσει εμφάνιση βουβωνοκήλης) ή να επιδεινώσει μία ήδη υπάρχουσα βουβωνοκήλη (άρα να αυξήσει το χάσμα του πόρου και το μέγεθος της κήλης). Έτσι, αν και κανένα από τα αίτια που αυξάνουν την ενδοκοιλιακή πίεση δεν προκαλεί αφ' εαυτού βουβωνοκήλη (αφού αυτή προκαλείται από χαμηλή αντοχή / πτωχή ποιότητα των ιστών), καθένα από αυτά μπορεί να οδηγήσει στο να γίνει μία βουβωνοκήλη αντιληπτή ή να επιδεινωθεί.
Τα συνηθέστερα συμπτώματα που οδηγούν έναν ασθενή με βουβωνοκήλη στο γιατρό είναι η συνεχής παρουσία, ή η διαλείπουσα εμφάνιση διογκώσεως ή/και άλγους στην περιοχή. Σπανιότερα μπορεί τα κύρια συμπτώματα να μην μπορούν εύκολα να συσχετιστούν άμεσα με την ύπαρξη κήλης και να οφείλονται στην παγίδευση κάποιου ενδοκοιλιακού οργάνου στον κηλικό σάκο (πχ δυσκοιλιότητα - έντερο, δυσουρικά ενοχλήματα - ουροδόχος κύστη).
Εφόσον η βουβωνοκήλη παρουσιάσει κάποια επιπλοκή δηλαδή γίνει μη ανατασσομένη, περιεσφιγμένη ή στραγγαλισθείσα, τα συμπτώματα γίνονται έντονα και ο ασθενής αναζητά επειγόντως ιατρική βοήθεια. Απότομη αύξηση του μεγέθους της κήλης ή/και του πόνου από αυτήν, πυρετός, ναυτία ή και εμετός και έντονη δυσκοιλιότητα αποτελούν τα συμπτώματα που ουσιαστικά κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου για την εγκατάσταση μίας σοβαρής και δυνητικά επικίνδυνης επιπλοκής για τη ζωή του πάσχοντος.

Αντιμετώπιση βουβωνοκήλης

Η αντιμετώπιση της βουβωνοκήλης εξαρτάται από την ύπαρξη συμπτωμάτων, τη βαρύτητά της, την ηλικία του ασθενούς, τη συνύπαρξη άλλων παθήσεων, τη λήψη φαρμάκων (ιδίως αντιπηκτικών) και εξατομικεύεται με βάση και την προτίμηση του ασθενούς μετά από ενδελεχή ενημέρωσή του για τους σχετικούς κινδύνους και τις επιπλοκές της συντηρητικής και της χειρουργικής θεραπείας. Ασθενείς μεγάλης ηλικίας και υψηλού χειρουργικού κινδύνου, λόγω κακής γενικής κατάστασης και μεγάλης βαρύτητας συνοδών νοσημάτων, είναι δυνατόν να υποβάλλονται σε μεγαλύτερο κίνδυνο από την επέμβαση αποκατάστασης μίας ασυμπτωματικής βουβωνοκήλης, σε σχέση με το αν απλώς παρακολουθούντο για την πάθησή τους, ακολουθώντας τη σχετική συντηρητική αγωγή. Ομοίως ασυμπτωματικοί ασθενείς μπορούν να παρακολουθούνται με ασφάλεια, εφόσον παραμένουν έτσι ή εμφανίζουν πολύ ήπια συμπτώματα.
Από την άλλη πλευρά είναι γεγονός πως ο βαθμός δυσκολίας της χειρουργικής επέμβασης μεγαλώνει όσο μεγαλύτερη και παλαιότερη είναι μία βουβωνοκήλη και αντίστοιχα τα αποτελέσματα είναι χειρότερα. Επίσης, εφόσον επισυμβεί κατά τη διάρκεια της παρακολούθησης μία σοβαρή επιπλοκή και πραγματοποιηθεί επείγουσα χειρουργική επέμβαση, η θνητότητα είναι δεκαπλάσια από αυτή που θα είχε η ίδια αποκατάσταση, εάν γινόταν σε εκλεκτική / προγραμματισμένη βάση. Προφανώς, ο υψηλός χειρουργικός κίνδυνος, ο οποίος οδήγησε εξ αρχής στη συντηρητική αντιμετώπιση, δεν είναι μικρότερος όταν ο ίδιος ασθενής προσέρχεται οξέως πάσχων με επιβαρυμένη γενική κατάσταση για να υποβληθεί επειγόντως στην ίδια (αποκατάσταση βουβωνοκήλης) ή και σε μία ακόμα βαρύτερη επέμβαση (π.χ. εντερεκτομή λόγω μη βιωσιμότητας του λεπτού εντέρου που εμπεριέχεται σε μία στραγγαλισθείσα βουβωνοκήλη). Σε ασυμπτωματικούς ασθενείς μπορεί κανείς να πει πως είναι δυνατόν να παρακολουθούνται με ασφάλεια για την πάθησή τους, εφόσον όμως ενημερωθούν πως κατά πάσα πιθανότητα σε κάποια στιγμή της ζωής τους κατά πάσα πιθανότητα θα χειρουργηθούν. Πάντως αυτό που θεωρείται πλέον ως η σύγχρονη θεώρηση για την αντιμετώπιση της βουβωνοκήλης είναι πως η χειρουργική αντιμετώπιση δεν θεωρείται πλέον μονόδρομος.

Α. Συντηρητική αντιμετώπιση

Εφόσον για οποιοδήποτε λόγο αποφασισθεί η συντηρητική αντιμετώπιση ενός ασθενούς με βουβωνοκήλη, ο βασικότερος παράγοντας επιτυχίας είναι η πλήρης ενημέρωση, η κατανόηση και η συμμόρφωση από πλευράς ασθενούς με τις σχετικές οδηγίες που θα λάβει από το χειρουργό του. Αυτές αφορούν σε γενικές γραμμές την αποφυγή / πρόληψη καταστάσεων που οδηγούν σε αύξηση της ενδοκοιλιακής πίεσης, παροδική ή μόνιμη και τη συχνότητα επανεξέτασης. Έτσι σε γενικές γραμμές ο ασθενής πρέπει να αποφεύγει την άρση βάρους, την έντονη σωματική δραστηριότητα, τον έντονο βήχα / φτάρνισμα, τη δυσκοιλιότητα, το κάπνισμα κ.α.

Β. Χειρουργική θεραπεία

Η ύπαρξη συμπτωμάτων και δη όταν αυτά επηρεάζουν την καθημερινότητα (ικανότητα για εργασία, ποιότητα σεξουαλικής ζωής, μόνιμο άλγος) οδηγεί συνήθως τον ασθενή στο χειρουργείο. Σε ειδικές περιπτώσεις (π.χ. ναυτικοί, αθλητές, κάτοικοι απομακρυσμένων περιοχών) η χειρουργική αντιμετώπιση εφαρμόζεται στη συντριπτική πλειοψηφία των πασχόντων, ανεξαρτήτως συμπτωμάτων.
Ομοίως, όταν υπάρχουν σοβαρά συνοδά νοσήματα ή/και όταν ο ασθενής λαμβάνει συστηματικά φάρμακα (κυρίως αντιπηκτικά) τα οποία πρέπει να διακοπούν για να πραγματοποιηθεί με ασφάλεια η οποιαδήποτε επέμβαση (άρα και η αποκατάσταση της βουβωνοκήλης), προτιμάται η εν ψυχρώ, προγραμματισμένη και υπό ελεγχόμενες συνθήκες χειρουργική επέμβαση, προκειμένου να εκμηδενισθεί η έστω και ελάχιστη πιθανότητα μίας εν θερμώ, επείγουσας αποκατάστασης. Εφόσον εμφανιστούν επιπλοκές η χειρουργική επέμβαση είναι αναπόφευκτη.

Σε κάθε περίπτωση σκοπός της χειρουργικής επέμβασης είναι η αποκατάσταση της ακεραιότητας και στην ενίσχυση του κοιλιακού τοιχώματος και του βουβωνικού πόρου. Παλαιότερα, η μοναδική προσπέλαση ήταν αυτή της ανοικτής χειρουργικής (από έξω), ενώ εδώ και αρκετά χρόνια η επέμβαση πραγματοποιείται και με τις ελάχιστα επεμβατικές (εκ των έσω). Τα οφέλη της λαπαροσκοπικής και της ρομποτικής προσέγγισης στην περίπτωση της αποκατάστασης της βουβωνοκήλης, είναι σημαντικά και περιλαμβάνουν την ελαχιστοποίηση των επιπλοκών της χειρουργικής τομής, της απώλειας αίματος και του μετεγχειρητικού πόνου, όπως επίσης και την ταχύτατη ανάρρωση και επάνοδο στην εργασία.
Επίσης η λαπαροσκοπική και η ρομποτική αποκατάσταση, δίνουν στο χειρουργό τη δυνατότητα να αντιμετωπίσει με ευκολία καταστάσεις, που στην εποχή της ανοικτής αποκατάστασης της βουβωνοκήλης θεωρούνταν ιδιαίτερα δύσκολες και συνοδεύονταν από υψηλά ποσοστά αποτυχίας και επιπλοκών. Τέτοιες είναι: η ταυτόχρονη αντιμετώπιση αμφοτερόπλευρης βουβωνοκήλης (δηλ. όταν συνυπάρχουν βουβωνοκήλη δεξιά και αριστερά) σε μία επέμβαση και η επανεπέμβαση για υποτροπή βουβωνοκήλης, όταν η πρώτη επέμβαση είχε πραγματοποιηθεί ανοικτά. Το χειρουργείο γίνεται με δύο τομές δύο χιλιοστών, οι οποίες μετά από 10 ημέρες δεν αφήνουν σημάδι ή ουλές. Η είσοδος του λαπαροσκοπίου γίνεται από τον ομφαλό με τομή μόλις ενός εκατοστού.
Η προσφερόμενη μεγέθυνση έχει σαν αποτέλεσμα οι ανατομικές δομές να φαίνονται με εξαιρετική ευκρίνεια, η απώλεια αίματος να είναι μηδαμινή και οι πιθανότητες υποτροπής κάτω από 1%. Δεν σημειώνεται καμία βλάβη στους μυς, διότι δεν διατέμνονται όπως στο ανοικτό χειρουργείο. Η τοποθέτηση πλέγματος γίνεται πάντα μετά την ανάταξη της κήλης και την πλαστική αποκατάσταση των ανατομικών δομών. Την ίδια φιλοσοφία ακολουθούμε και στην αποκατάσταση του συνδρόμου των κοιλιακών προσαγωγών στους αθλητές.
Ο ασθενής τρεις ώρες μετά το χειρουργείο περπατά κανονικά και σε λίγες ώρες επιστρέφει σπίτι του, ενώ την επομένη ημέρα ακολουθεί τις καθημερινές του δραστηριότητες. Ο μετεγχειρητικός πόνος είναι ελάχιστος. Η λαπαροσκοπική αποκατάσταση παρουσιάζει σαν μέθοδος και αυτή σημαντικές επιπλοκές αλλά είναι σπάνιες.

Ανοικτή αποκατάσταση βουβωνοκήλης

Γαστρεκτομές Η συχνότερα πραγματοποιούμενη επέμβαση για αποκατάσταση ετερόπλευρης βουβωνοκήλης (δηλ. από τη μία πλευρά ΔΕΞΙΑ ή ΑΡΙΣΤΕΡΑ) είναι η ανοικτή αποκατάσταση, με τοποθέτηση πλέγματος. Η επέμβαση έχει άριστα αποτελέσματα ως προς την αποκατάσταση της βουβωνοκήλης και πολύ μικρή πιθανότητα υποτροπής όπως και η αντίστοιχη λαπαροσκοπική. Βασικό πλεονέκτημα της μεθόδου είναι το χαμηλό κόστος. Λόγω της δερματικής τομής και της υποχρεωτικής διατομής μυϊκών περιτονιών είναι γεγονός πως μετά την επέμβαση το μετεγχειρητικό άλγος είναι έντονο για λίγες μέρες και σίγουρα περισσότερο σε σχέση με τις ελάχιστα επεμβατικές τεχνικές. Για τον ίδιο λόγο η πιθανότητα μετεγχειρητικής φλεγμονής είναι κατά τι μεγαλύτερη, ενώ το τελικό αποτέλεσμα είναι μία ευμεγέθης μετεγχειρητική δερματική ουλή.
Σκοπός της επέμβασης: Ο σκοπός της επέμβασης είναι η επιστροφή του περιεχομένου της κήλης στην ανατομική του θέση και η υπερκάλυψη του χάσματος του κοιλιακού τοιχώματος της βουβωνικής περιοχής με ένα πλέγμα, το οποίο τοποθετείται εν μέρει πάνω από το κοιλιακό τοίχωμα. Συχνά τοποθετείται μία παροχέτευση αρνητικής πίεσης η οποία αφαιρείται την 1η μετεγχειρητική ημέρα, προ του εξιτηρίου.
Πώς γίνεται: Η επέμβαση γίνεται δια μέσου μίας δερματικής τομής μήκους 5 έως 10 εκατοστών. Αφού διανοιχθεί ο υποδόριος ιστός και η επιπολής (επιφανειακή) περιτονία της περιοχής (Scarpa), διατέμνεται ο επιφανειακότερος μυς του κοιλιακού τοιχώματος της περιοχής (έξω λοξός) προκειμένου να αναγνωρισθεί το είδος της κήλης (ευθεία ή λοξή ή πανταλονοειδής). Στη συνέχεια αναγνωρίζονται και διαφυλάσσονται τα στοιχεία του σπερματικού τόνου (στους άνδρες) ή ο στρογγύλος σύνδεσμος της μήτρας (στις γυναίκες), αποκολλάται ο σάκος της κήλης από τους γύρω ιστούς και επαναφέρεται εντός της κοιλιάς ή αφαιρείται. Στη συνέχεια τοποθετείται το ειδικό πλέγμα, το οποίο και καθηλώνεται στερεά στο ηβικό οστό (συγκεκριμένα στο ηβικό φύμα) και στο έδαφος της περιοχής. Ακολούθως τοποθετείται ή όχι μία παροχέτευση και γίνεται η σύγκλειση της τομής κατά στρώματα.
Συνήθης μετεγχειρητική πορεία: Στην πλειονότητά τους οι ασθενείς κινητοποιούνται και σιτίζονται το βράδυ της επέμβασης. Οι ασθενείς εξέρχονται την επομένη το πρωί και ακολουθούν συγκεκριμένες οδηγίες για τρείς έως έξι εβδομάδες.

β. Ελάχιστα επεμβατική (λαπαροσκοπική/ρομποτική) αποκατάσταση βουβωνοκήλης

1. Πλήρως εξωπεριτοναϊκή αποκατάσταση βουβωνοκήλης (μέθοδος TEP)

Η μέθοδος TEP (Total Extra Peritoneal Repair), που σημαίνει Ολικά Εξωπεριτοναϊκή αποκατάσταση της κήλης, σημαίνει την επιδιόρθωση της κήλης έξω από τον ενδοκοιλιακό χώρο, κάτω από τα μυϊκά στρώματα, στο σημείο ακριβώς που συμβαίνει η κήλη στην βουβωνική χώρα. Η εξωπεριτοναϊκή αποκατάσταση βουβωνοκήλης είναι μία επέμβαση που συνδυάζει όλα τα πλεονεκτήματα των λαπαροσκοπικών / ρομποτικών επεμβάσεων με αυτά της μη εισόδου στην κοιλιά. Αυτό συμβαίνει καθώς ο χώρος εργασίας είναι εκτός της κοιλιακής κοιλότητας (εξωπεριτοναϊκός χώρος). Η επέμβαση αυτή αναφέρεται συχνά και ως «λαπαροσκοπική», όρος εσφαλμένος και παραπλανητικός, διότι υπάρχει και η αληθώς λαπαροσκοπική αποκατάσταση που γίνεται δια της κοιλιάς (TAPP).

Γαστρεκτομές Λαπαροσκοπική άποψη δεξιάς ευθείας βουβωνοκήλης στα πλαίσια διαπεριτοναϊκής προσπέλασης (επέμβαση TAPP)

Γαστρεκτομές Τοποθέτηση πλέγματος με πλήρως εξωπεριτοναϊκή προσπέλαση (επέμβαση TEP)
a. ορθός κοιλιακός μυς, b. κάτω επιγάστρια αγγεία, c. βουβωνικός σύνδεσμος, d. βουβωνικό τρίγωνο (τρίγωνο του Hesselbach), e. χάσμα ευθείας βουβωνοκήλης


Αποτελεί μία εξαιρετική μέθοδο, ανώδυνη, ατραυματική και αναίμακτη, που μπορεί να εφαρμοστεί σε όλα τα είδη των κηλών της βουβωνικής χώρας (βουβωνοκήλη, μηροκήλη), αλλά επίσης στην αμφοτεροπλευρη βουβωνοκήλη και στην υποτροπή μίας κήλης μετά από ανοικτή επέμβαση.
Η επέμβαση γίνεται υπό γενική αναισθησία, με την δημιουργία μίας μικρής τομής ενός εκατοστού κάτω από τον ομφαλό και έτερες δυο των 5 χιλιοστών, χωρίς να γίνει διατομή μυών και τοιχωμάτων.
Τοποθετείται εξαιρετικά ευμέγεθες πλέγμα 10επι15 εκατοστών, το οποίο και καλύπτει όλα τα ευενδοτα σημεία του βουβωνικού χώρου, και καθηλώνεται με clips (είτε απορροφήσιμα ή τιτανίου).
Η μετεγχειρητική πορεία είναι εξαιρετική. Ο ασθενής σηκώνεται σε λίγες ώρες, σιτίζεται αμέσως, εξέρχεται από την κλινική την επομένη το πρωί, και μπορεί να μεταβεί στην εργασία του σε λίγα 24ωρα.
Το βασικότερο μειονέκτημα της TEP είναι το κόστος, το οποίο είναι σαφώς μεγαλύτερο από αυτό της ανοικτής αποκατάστασης, διότι πέραν του πλέγματος που είναι παρόμοιο και στις δύο επεμβάσεις, υπάρχει και το κόστος του λαπαροσκοπικού εξοπλισμού.

2. Διακοιλιακή προπεριτοναϊκή αποκατάσταση βουβωνοκήλης (μέθοδος TAPP)

Η μέθοδος TAPP προϋποθέτει την είσοδο του λαπαροσκοπικού εντός της κοιλιάς και τη δημιουργία πνευμοπεριτοναίου, πρόκειται δηλαδή για μία πλήρως επέμβαση λαπαροσκοπικής χειρουργικής σε αντίθεση με την εξωπεριτοναϊκή TEP. Παρά ταύτα ο σκοπός και η προσπέλαση της επέμβασης δεν αλλάζουν καθώς η αποκατάσταση της κήλης γίνεται με τον ίδιο τρόπο αφού όμως απογυμνωθεί από το περιτόναιο το οπίσθιο κοιλιακό τοίχωμα μέχρι την ηβική σύμφυση και αποκαλυφθεί πλήρως ο προπεριτοναϊκός χώρος. Ακριβώς επειδή παραβιάζεται το περιτόναιο και γίνεται είσοδος στην κοιλιά για μία επέμβαση που λαμβάνει χώρα εξωκοιλιακά (στον προπεριτοναϊκό χώρο) η μέθοδος αυτή δεν προτιμάται σε σχέση με την TEP.

Μηροκήλη

Οι μηροκήλες αποτελούν το 5%-7% του συνόλου των κηλών. Απαντώνται πολύ συχνότερα στις γυναίκες και η συχνότητα εμφανίσεώς τους είναι μικρότερη από την αντίστοιχη των βουβωνοκηλών. Εμφανίζεται συχνότερα σε ηλικιωμένες, παχύσαρκες και πολύτοκες γυναίκες. Οι μηροκήλες παρουσιάζουν πολύ μεγάλο κίνδυνο περίσφιξης, γεγονός που συνεπάγεται κίνδυνο νέκρωσης του εντέρου. Συνήθως εμφανίζονται σαν μια διόγκωση, με ελάχιστα συμπτώματα, κοντά στη μηροβουβωνική πτυχή. Δυστυχώς πολλές φορές έχουν υποστεί περίσφιξη και εμφανίζονται με έντονο πόνο και διόγκωση στην περιοχή, οπότε ο κίνδυνος περιτονίτιδας είναι ορατός. Η θεραπεία τους είναι πάντα χειρουργική. Σχεδόν πάντα χρησιμοποιούμε πλέγμα.Ο ασθενής λαμβάνει εξιτήριο την επόμενη ημέρα. Αν η επέμβαση γίνει με τοπική νάρκωση ο ασθενής φεύγει από το νοσοκομείο δύο ώρες μετά το χειρουργείο.

Ομφαλοκήλη

Οι μετεγχειρητικές κοιλιοκήλες και η ομφαλοκήλη (ορθότερα παραομφαλοκήλη) αποτελούν μαζί με τις μηροκήλες (κήλες στην περιοχή ένωσης του μηρού με τον κορμό, χαμηλότερα από την περιοχή εμφάνισης βουβωνοκήλης) τη δεύτερη μεγάλη κατηγορία κηλών, μετά τη βουβωνοκήλη.

Εδώ τα πράγματα είναι απλούστερα, καθώς η κήλη ουσιαστικά σχηματίζεται πέριξ του ομφαλού (ομφαλοκήλη / παραομφαλοκήλη). Οι κήλες αυτές πέραν της ενοχλητικής διόγκωσης και των όποιων τοπικών συμπτωμάτων, εάν αφεθούν να μεγαλώσουν πάρα πολύ μπορούν να προκαλέσουν απώλεια ζωτικού χώρου από την κοιλιά, έτσι ώστε ικανό ποσοστό ενδοκοιλιακών σπλάγχνων να βρίσκονται εκτός κοιλιάς! Σε κάθε περίπτωση μία ομφαλοκήλη μπορεί να εμφανίσει επιπλοκές (αδυναμία ανάταξης, περίσφιγξη, στραγγαλισμός) και να απειλήσει τη βιωσιμότητα του περιεχομένου της κήλης (το οποίο είναι συνήθως λεπτό έντερο). Με την έλευση των ελάχιστα επεμβατικών τεχνικών (λαπαροσκοπική / ρομποτική) αποκατάστασης, έχει λυθεί ένα βασικό μειονέκτημα της χειρουργικής αποκατάστασης των κηλών αυτών, το οποίο δεν ήταν άλλο από την εκ νέου ανάγκη διενέργειας ευμεγέθους τομής στο δέρμα, στη θέση της κήλης. Οι επιπλοκές από την τομή και τις αποκολλήσεις ιστών, προκειμένου να τοποθετηθεί το πλέγμα, ήταν συνήθεις και περιόριζαν το τελικό αποτέλεσμα και από πλευράς διάρκειας νοσηλείας / ανάρρωσης και από πλευράς κοσμητικού αποτελέσματος.

Συμπτώματα

  • Διόγκωση της περιοχής πέριξ του ομφαλού (παραομφαλοκήλη) ή πάνω από αυτόν (επιγαστρική κήλη), η οποία μπορεί να είναι μόνιμη ή να εμφανίζεται περιστασιακά
  • Αίσθημα βάρους ή/και πόνος
  • Εναλλαγές περιόδων δυσκοιλιότητας με ευκοιλιότητα


ΠΡΟΣΟΧΗ Εφόσον εμφανιστεί πολύ έντονος πόνος και διόγκωση γύρω από τον ομφαλό, που δεν υποχωρούν ή/και συνοδεύονται από πυρετό, ναυτία, εμετό ή τάση για εμετό, υπάρχει σημαντική πιθανότητα να έχει γίνει κάποια επιπλοκή και η κήλη να είναι πλέον μη ανατασσομένη, περιεσφιγμένη ή στραγγαλισθείσα. Αυτό αποτελεί επείγουσα χειρουργική πάθηση που χρήζει άμεσης διάγνωσης και αντιμετώπισης.

Διάγνωση Η καταρχήν διάγνωση της μετεγχειρητικής κήλης και της ομφαλοκήλης γίνεται με την κλινική εξέταση. Διάφορες απεικονιστικές εξετάσεις (πχ υπερηχογράφημα, υπολογιστική / αξονική τομογραφία) μπορούν να διενεργηθούν για την επιβεβαίωση της διάγνωσης, αν και συνήθως δεν χρειάζονται, καθότι η διάγνωση είναι προφανής και ο ασθενής τη γνωρίζει, προτού καν προσέλθει στο χειρουργό.

Αντιμετώπιση Η θεραπεία της μετεγχειρητικής κήλης και της ομφαλοκήλης είναι στη συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων χειρουργική και αποσκοπεί στην αποκατάσταση της ακεραιότητας και στην ενίσχυση του κοιλιακού τοιχώματος, στην περιοχή της κήλης. Η συντηρητική αντιμετώπιση εφαρμόζεται πρακτικά μόνο σε περιπτώσεις ασθενών που δεν δύνανται να υποβληθούν σε καμμία χειρουργική επέμβαση μέσης βαρύτητας. Εφόσον ο ασθενής μπορεί να χειρουργηθεί, δεν υπάρχει κανένας λόγος καθυστέρησης της χειρουργικής αποκατάστασης, διότι η αναμονή μπορεί να οδηγήσει μόνο σε διόγκωση της κήλης,επιπλοκές και αύξηση του βαθμού δυσκολίας της χειρουργικής πράξης, όταν τελικώς ο ασθενής οδηγηθεί στο χειρουργείο.
Παλαιότερα η μοναδική προσπέλαση ήταν αυτή της ανοικτής χειρουργικής (από έξω), ενώ εδώ και αρκετά χρόνια η επέμβαση πραγματοποιείται και με τις ελάχιστα επεμβατικές τεχνικές της λαπαροσκοπικής / ρομποτικής χειρουργικής (εκ των έσω). Τα οφέλη με τις ελάχιστα επεμβατικές τεχνικές για τον ασθενή είναι τεράστια από πλευράς ανάρρωσης και τοπικών επιπλοκών (εφόσον δεν υπάρχει τομή), ενώ με τις σύγχρονες χειρουργικές τεχνικές, ουσιαστικά οποιαδήποτε κήλη ανεξαρτήτως πολυπλοκότητας και προηγούμενου αριθμού επεμβάσεων, μπορεί να αποκατασταθεί λαπαροσκοπικά / ρομποτικά.

Επιγαστρική Κήλη

Εμφανίζεται σχετικά σπάνια (2%-3% του πληθυσμού) και είναι συχνότερες στους άνδρες. Εμφανίζονται κατά μήκος της γραμμής που ενώνει το στέρνο με τον ομφαλό, και η οποία ονομάζεται «λευκή γραμμή». Γι’ αυτό και πολλές φορές οι κήλες αυτής της κατηγορίας ονομάζονται «κήλες της λευκής γραμμής». Ως ιδιαίτερος τύπος κήλης της λευκής γραμμής θεωρείται η διάσταση των ορθών κοιλιακών μυών. Μόνο ο χειρουργός μπορεί να ξεχωρίσει αυτά τα δύο είδη κηλών και αυτό είναι ιδιαίτερα σημαντικό, διότι οι κήλες της λευκής γραμμής χειρουργούνται λαπαροσκοπικά, ενώ αντίθετα η διάσταση των ορθών κοιλιακών μυών δεν απαιτεί χειρουργική αντιμετώπιση παρά μόνο σε εξαιρετικές περιπτώσεις. Κυρίως προκαλούν συμπτώματα που ποικίλλουν, από τοπική ευαισθησία και πόνο έως ναυτία και τάση για έμετο. Η επιγαστρική κηλη είναι επικίνδυνος τύπος κήλης, διότι συχνά αναπτύσσει περίσφιξη. Η κατεξοχήν ενδεδειγμένη θεραπεία είναι η λαπαροσκοπική αποκατάσταση με χρήση πλέγματος.

Μετεγχειρητική κοιλιοκήλη

Οι μετεγχειρητικές κοιλιοκήλες έρχονται δεύτερες σε συχνότητα εμφανίσεως, μετά από τις βουβωνοκήλες (10%-16%). Εδώ, το κοιλιακό περιεχόμενο προπίπτει μέσω της ουλής που σχηματίστηκε από προηγούμενη εγχειρητική τομή, επομένως οι κήλες αυτές προκύπτουν έπειτα από χειρουργική επέμβαση στην περιοχή της κοιλιάς. Αναπτύσσονται στο 0,5% – 15% των ασθενών που υποβάλλονται σε ανοιχτές κοιλιακές εγχειρήσεις. Οι μετεγχειρητικές κοιλιοκήλες υποτροπιάζουν σε μεγάλο ποσοστό, εάν δεν γίνει η σωστή επέμβαση, και ειδικά εάν δεν χρησιμοποιηθεί πλέγμα. Η πλέον ενδεδειγμένη και αποτελεσματική θεραπευτική παρέμβαση είναι σήμερα η λαπαροσκοπική αποκατάσταση με χρήση πλέγματος.

Χειρουργική αντιμετώπιση Ομφαλοκήλης, Μετεγχειρητικής Κήλης και Επιγαστρικής κήλης

Ανοικτή αποκατάσταση Η ανοικτή αποκατάσταση των κηλών έχει μακρά ιστορία, ωστόσο, μόλις την τελευταία 30ετία καθιερώθηκαν και τελειοποιήθηκαν οι βασικές αρχές που διέπουν αυτές τις χειρουργικές επεμβάσεις, συγκεκριμένα, η χωρίς τάση αποκατάσταση και η χρήση πλέγματος. Το είδος του πλέγματος (πολυπροπυλένιο, τεφλόν, βιολογικό κ.α.) καθώς και η τελική του θέση σε σχέση με το κοιλιακό τοίχωμα (πάνω: onlay, ισοϋψώς: inlay, κάτω: underlay), συνεχίζουν ακόμη και σήμερα να αποτελούν αντικείμενο έρευνας, με επικρατέστερη την τοποθέτηση συνθετικού πλέγματος πολυπροπυλενίου ή πολυεστέρα (λόγω χαμηλότερου κόστους), κάτω (underlay) από το κοιλιακό τοίχωμα και έξω από το περιτόναιο (λόγω χαμηλότερης πιθανότητας υποτροπής). Η μέθοδος πλεονεκτεί ως προς το κόστος σε σχέση με τις ελάχιστα επεμβατικές τεχνικές, δεν προτιμάται όμως όταν το αισθητικό αποτέλεσμα και η ταχεία αποκατάσταση αποτελούν προτεραιότητα.

Γαστρεκτομές Συγκριτική απεικόνιση ανοικτής (ΔΕ) και λαπαροσκοπικής/ρομποτικής (ΑΡ) αποκατάστασης κοιλιοκήλης μέσης γραμμής. Είναι εμφανής η διαφορά στο ελάχιστο κοιλιακό τραύμα που προκαλούν οι ελάχιστα επεμβατικές μέθοδοι (μόλις 3 μικρές τομές στο πλάγιο κοιλιακό τοίχωμα σε σχέση με την μεγάλη τομή της ανοικτής μεθόδου

Ελάχιστα επεμβατική (λαπαροσκοπική/ρομποτική) αποκατάσταση Η αντιμετώπιση της ομφαλοκήλης, της επιγαστρικής κήλης και της μετεγχειρητικής κοιλιοκήλης γίνεται σήμερα επίσης με λαπαροσκοπική προσπέλαση, εξαλείφοντας πλήρως την δημιουργία τομής στο πρόσθιο κοιλιακό τοίχωμα. Οι ενδείξεις της εφαρμογής της λαπαροσκόπησης στις κοιλιοκήλες είναι οι ίδιες για την τοποθέτηση πλέγματος με ανοικτή επέμβαση.

Η λαπαροσκοπική εφαρμογή πλέγματος προσφέρει:

  • την απουσία τομής και ουλής και των επιπλοκών που συνοδεύουν το ανοικτό τραύμα (φλεγμονή, ορώδης συλλογή, διαπύηση, υποτροπή).
  • Την ελαχιστοποίηση του μετεγχειρητικού πόνου και την άμεση κινητοποίηση.
  • Την τοποθέτηση μεγάλου πλέγματος με απόλυτη ασφάλεια, και παράλληλη λύση όλων των ενδοκοιλιακών συμφύσεων λαπαροσκοπικά που συνοδεύουν ειδικά τις μετεγχειρητικές κήλες.
  • Την γρήγορη επάνοδο στην εργασία.
  • Την μέγιστη ικανοποίηση του ασθενούς όσον αφορά το αισθητικό αποτέλεσμα.
  • Την ελαχιστοποίηση της υποτροπής (ειδικά στις μετεγχειρητικές).


Σκοπός της επέμβασης:
Η λαπαροσκοπική / ρομποτική αποκατάστασης της μετεγχειρητικής κοιλιοκήλης (ή απλά μετεγχειρητικής κήλης), της επιγαστρικής κήλης, αλλά και της ομφαλοκήλης, αποσκοπεί στην υπερκάλυψη του ελλείμματος του τοιχώματος της κοιλιάς με ένα πλέγμα εκ των έσω, αφού προηγουμένως το περιεχόμενο της κήλης (επίπλουν, λεπτό έντερο ή οποιοδήποτε άλλο ενδοκοιλιακό σπλάγχνο) επανατοποθετηθεί εντός της κοιλιάς. Εφόσον τοποθετηθεί και καθηλωθεί σωστά το πλέγμα, δίνεται η ευκαιρία στον οργανισμό να δημιουργήσει ινώδη ιστό και να καλύψει οριστικά το χάσμα, θεραπεύοντας έτσι την κήλη.

Πώς γίνεται:
Η επέμβαση γίνεται δια μέσου 3 έως 4 δερματικών τομών, η μεγαλύτερη των οποίων έχει μήκος 12 χιλιοστά και η μικρότερη μόλις 5 χιλιοστά. Αφού αναταχθεί η κήλη, τοποθετείται ειδικό πλέγμα, το οποίο και καθηλώνεται στερεά στο κοιλιακό τοίχωμα, με ελικοειδείς ήλους (καρφιά), έτσι ώστε στην τελική του θέση να είναι κάτω από το κοιλιακό τοίχωμα (εκ των έσω).

Συνήθης μετεγχειρητική πορεία:
Στην πλειονότητά τους οι ασθενείς κινητοποιούνται και σιτίζονται την ημέρα της επέμβασης, ενώ λαμβάνουν εξιτήριο την επομένη. Στη συντριπτική πλειοψηφία των ασθενών δεν τοποθετείται παροχέτευση. Το μετεγχειρητικό άλγος αντιμετωπίζεται με αναλγητικά και ο ασθενής μπορεί να επιστρέψει στις προ της επέμβασης δραστηριότητές του 1 εβδομάδα αργότερα. Επειδή στην περιοχή του σάκου της κήλης υπάρχει περίπτωση να συσσωρευθεί υγρό, οι ασθενείς ενημερώνονται για αυτό προεγχειρητικά, όπως επίσης και για το γεγονός πως το υγρό αυτό σχεδόν πάντοτε απορροφάται από τον οργανισμό εντός 3 μηνών. Όπως και με κάθε άλλη μέθοδο αποκατάστασης κοιλιοκήλης και εδώ υπάρχει πιθανότητα υποτροπής. Λόγω του τρόπου με τον οποίον γίνεται η λαπαροσκοπική / ρομποτική αποκατάσταση αυτό το ποσοστό είναι το χαμηλότερο σε σχέση με τις υπόλοιπες ανοικτές τεχνικές.

Ογκεκτομή Υποδόριος μαστεκτομή

Ογκεκτομή
Υποδόριος μαστεκτομή
 
Τροποποιημένη ριζική μαστεκτομή
Ριζική μαστεκτομή
Ογκεκτομή Υποδόριος μαστεκτομή

Ο τύπος του καρκίνου, το μέγεθός του και η ύπαρξη μεταστατικής νόσου είναι οι παράγοντες εκείνοι που θα καθορίσουν εάν η ασθενής χρήζει μαστεκτομής ή όχι. Μια χειρουργική επέμβαση μαστεκτομής συμπεριλαμβάνει την αφαίρεση όλου του μαστού και μπορεί να διεξαχθεί ,είτε ως μια μοναδική επέμβαση, είτε σε συνδυασμό με μια επέμβαση Αποκατάστασης του Μαστού. Σε επιλεγμένες περιπτώσεις είναι απαραίτητη η ακτινοβολία μετά τη μαστεκτομή. Επιπλέον, κατά τη διάρκεια της μαστεκτομής γίνεται αφαίρεση συνήθως τεσσάρων λεμφαδένων από τη μασχάλη για έλεγχο πιθανής μετάστασης νόσου (δειγματοληψία μασχαλιαίων λεμφαδένων) . Για περαιτέρω πληροφορίες, δείτε την χειρουργική επέμβαση μασχαλιαίας περιοχής.

Απλή Μαστεκτομή είναι η χειρουργική επέμβαση Μαστεκτομής η οποία πραγματοποιείται χωρίς επέμβαση Αποκατάστασης του Μαστού. Στο τέλος παραμένει μόνο μια ευθεία γραμμή η οποία διατρέχει την πρόσθια επιφάνεια του θώρακα .Ο κος Κωνσταντίνος Μπενετάτος θα προσπαθήσει να διαμορφώσει την τομή όσο το δυνατόν πιο κομψή και επίπεδη γίνεται. Μετά την επέμβαση η ασθενής μπορεί να επιλέξει να χρησιμοποιήσει μια τεχνητή εξωτερική πρόσθεση στο εσωτερικό του στηθόδεσμου, προκειμένου να μην φαίνεται η διαφορά στους μαστούς, όταν αυτή είναι ντυμένη.

Είναι απαραίτητη η παραμονή της ασθενούς στο νοσοκομείο για ένα έως και δύο εικοσιτετράωρα μετά την χειρουργική επέμβαση. Τοποθετείται μια χειρουργικής παροχέτευσης η οποία θα πρέπει να παραμείνει για πέντε έως επτά ημέρες κατόπιν του εξιτηρίου της ασθενούς. Υπάρχει ένας μικρός κίνδυνος εμφάνισης μετεγχειρητικών επιπλοκών όπως αιμορραγία , φλεγμονή, ασυμμετρία και προβλήματα στην επούλωση του τραύματος καθώς και συλλογή υγρού στην περιοχή.

Υποδόριος Μαστεκτομή, στην περίπτωση αυτής η θηλή, ως επί το πλείστον, διατηρείται στο στήθος. Η επέμβαση διενεργείται συνήθως σε ασθενείς που υποβάλονται σε προληπτική μαστεκτομή, όπου αφαιρείται ένας υγιής μαστός προκειμένου να μειωθεί ο κίνδυνος ανάπτυξης καρκίνου, σε περιπτώσεις βεβαρημένου οικογενειακού ιστορικού ή μετάλλαξης των γονιδίων BRCA 1 και BRCA 2.

Ογκεκτομή Υποδόριος μαστεκτομή

θυρεοειδής

θυρεοειδής αδένας θυρεοειδής αδένας  
θυρεοειδής αδένας

Ο θυρεοειδής αδένας είναι ο μεγαλύτερος ενδοκρινής αδένας του ανθρώπινου σώματος. Εντοπίζεται στην πρόσθια περιοχή του τραχήλου, μπροστά και εκατέρωθεν της τραχείας, έχει βάρος περίπου 20 γραμμάρια και αποτελείται από 2 λοβούς (δεξιό και αριστερό), οι οποίοι συνδέονται μεταξύ τους με τον ισθμό, ενώ ενίοτε υπάρχει και ένας ακόμα λοβός που ξεκινάει από τον ισθμό προς τα άνω και λέγεται πυραμοειδής.

Η παθολογία του θυρεοειδούς αδένα περιλαμβάνει: 1) Ανωμαλίες ανάπτυξης του θυρεοειδούς, 2) Παθήσεις που προκαλούν υπερθυρεοειδισμό, 3) Παθήσεις που προκαλούν υποθυρεοειδισμό, 4) Θυρεοειδίτιδες, 5) Καρκίνο του θυρεοειδούς.

Σημαντικό κλινικό εύρημα του θυρεοειδούς είναι η διόγκωσή του, που ωστόσο δεν εμφανίζεται πάντα όταν υπάρχει κάποια πάθηση του αδένα. Φυσιολογικά, ο αδένας δεν ψηλαφάται, ωστόσο σημαντικές διογκώσεις μπορούν να γίνουν αντιληπτές καθώς ο αδένας ακολουθεί την κίνηση της κατάποσης και "ανεβοκατεβαίνει" μαζί με τον θυρεοειδή χόνδρο. Κάθε διόγκωσή του αναφέρεται κλινικά ως βρογχοκήλη.

Θυρεοειδεκτομή

θυρεοειδής αδένας - Θυρεοειδεκτομή

Θυρεοειδεκτομή είναι ο όρος για την αφαίρεση μέρους ή όλου του θυρεοειδούς ( υφολική ή μερική και ολική θυρεοειδεκτομή). Ο θυρεοειδής είναι ένας αδένας που βρίσκεται μπροστά και πλάγια της τραχείας, στο κατώτερο τριτημόριο του λαιμού, κάτω από το μήλο του Αδάμ.

Παράγει ορμόνες που επιδρούν σε πολλά συστήματα του οργανισμού και έχει σχέση με τον μεταβολισμό. Η συχνότερη πάθηση του είναι η βρογχοκήλη, δηλ η διόγκωση του. Αυτό οφείλεται συνήθως σε έλλειψη ιωδίου στις τροφές, γι΄αυτό και είναι συχνότερη σε ορισμένες περιοχές.

Ακανθοκυτταρικό καρκίνωμα τριχωτού κεφαλής

Ακανθοκυτταρικό καρκίνωμα τριχωτού κεφαλής Ακανθοκυτταρικό καρκίνωμα τριχωτού κεφαλής  
Ακανθοκυτταρικό καρκίνωμα τριχωτού κεφαλής

Αυτή η μορφή καρκίνου συναντάται στα ακανθο-κύτταρα από τα οποία αποτελείται το μεγαλύτερο μέρος της επιφανειακής στοιβάδας του δέρματος (η επιδερμίδα). Τα ακανθοκυτταρικά καρκινώματα δύνανται να εμφανιστούν σε οποιαδήποτε περιοχή του δέρματος συμπεριλαμβανομένου των βλεννογόνων του στόματος και των γεννητικών οργάνων.

Βέβαια παρατηρείται πιο συχνά σε σημεία τα οποία εκτίθενται στον ήλιο όπως π.χ. στο πτερύγιο του αυτιού, το κάτω χείλος, το πρόσωπο, το φαλακρό τμήμα ενός κρανίου, στο λαιμό, τα χέρια, τους βραχίονες καθώς επίσης και στα πόδια. Συχνά το δέρμα στα σημεία αυτά φαίνεται οπτικά σαν να έχει προκληθεί βλάβη από τον ήλιο, εμφανίζει ρυτίδες, αλλαγές στο χρώμα καθώς επίσης και απώλεια της ελαστικότητας.

Σμηγματογονοι κύστεις τριχωτού κεφαλής

σμηγματογονοι κύστεις τριχωτού κεφαλής σμηγματογονοι κύστεις τριχωτού κεφαλής  
σμηγματογονοι κύστεις τριχωτού κεφαλής σμηγματογονοι κύστεις τριχωτού κεφαλής

Οι σμηγματογόνες κύστεις αποτελούν υποδόριες (κάτω από το δέρμα και μέσα στο υποδόριο λίπος) κύστεις οι οποίες προέρχονται από απόφραξη-εκφύλιση των σμηγματογόνων αδένων του δέρματος.

Συνήθως εμφανίζονται σε περιοχές όπως το τριχωτό της κεφαλής, το πρόσωπο, η ράχη αλλά και στις μασχαλιαίες και βουβωνικές πτυχές και σπανιότερα στο υπόλοιπο σώμα.

Μερικές φορές πιέζουν τα τοιχώματα ειδικά στο κρανίο και πονούν, αλλά πολλές φορές παρουσιάζουν φλεγμονή είτε από ρήξη είτε απο αποικισμό με μικρόβια (συνήθως επιδερμικό σταφυλόκοκκο).



Ευμεγέθη Λιπώματα

Ευμεγέθη Λιπώματα Ευμεγέθη Λιπώματα  
Ευμεγέθη Λιπώματα Ευμεγέθη Λιπώματα

Το λίπωμα είναι ο πιο κοινός καλοήθης μεσεγχυματικός όγκος που αναπτύσσεται σε κάθε θέση όπου υπάρχει λίπος, με αποτέλεσμα να εντοπίζεται σε όλα τα μέρη του σώματος και κλινικά να προκαλεί σύγχυση με άλλους όγκους των μαλακών ιστών.

Το 13% όλων των λιπωμάτων αφορά την κεφαλή και τον τράχηλο, με τα εν τω βάθει λιπώματα να εντοπίζονται κυρίως στο μέτωπο και στο κρανίο κάτω από την κροταφοβρεγματική περιτονία.

Εμφανίζονται κυρίως σε ασθενείς ηλικίας 40 έως 60 ετών, ενώ μπορούν να λάβουν μεγάλες διαστάσεις. Τα μονήρη λιπώματα είναι συχνότερα στις γυναίκες και τα πολλαπλά στους άνδρες.



Όγκος Κοιλιάς

Όγκος Κοιλιάς Όγκος Κοιλιάς  

Ένας όγκος στην κοιλιά είναι ένα μαλακό εξόγκωμα ιστού, ή ένα μικρό εντοπισμένο πρήξιμο στην περιοχή του ομφαλού.

Συχνότερα, ένας όγκος στην κοιλιά προκαλείται από μια κήλη. Μια κήλη συμβαίνει όταν υπάρχει μια περιοχή όπου οι μύες είναι αδύναμοι. Αυτό επιτρέπει στα εσωτερικά όργανα να προβληθούν μέσω του κοιλιακού τοιχώματος. Μια κήλη μπορεί να μην εμφανιστεί έως ότου ζοριστείτε, σηκώσετε κάτι βαρύ ή έχετε μια παρατεταμένη περίοδο βήχα.

Βουβωνοκήλη

Βουβωνοκήλη

Είναι γενικά παραδεκτό ότι η αποκατάσταση της βουβωνοκήλης μπορεί να γίνει μόνο με χειρουργικές μεθόδους. Η τακτική που ακολουθείται είναι απλή: έλεγχος και επαναφορά των προβαλλόμενων, εκτός θέσης οργάνων/ιστών στην σωστή ανατομική τους θέση (ανάταξη κήλης) με ταυτόχρονη διόρθωση του λόγου της μετακίνησής τους, δηλαδή την ενίσχυση του ασθενούς εκείνου σημείου, από το οποίο έχουν προβάλλει (αποκατάσταση κήλης).

Η χρήση ζώνης (κηλεπίδεσμου) δεν ενδείκνυται σε καμία περίπτωση για μακροχρόνια χρήση, ούτε για καν για μικρό χρονικό διάστημα. Ο κηλεπίδεσμος δεν μπορεί να λύσει το πρόβλημα, τουναντίον μπορεί και να το επιδεινώσει μετατρέποντας μία ανατάξιμη κήλη σε μη ανατάξιμη. Σε κάθε περίπτωση πάντως επιμηκύνει τη διάρκεια ύπαρξης μίας βουβωνοκήλης, μεγαλώνοντας έτσι την πιθανότητα περίσφιγξης και άλλων επιπλοκών. Παράλληλα δημιουργεί συμφύσεις στον περιτοναϊκο σάκκο, καθιστώντας την επέμβαση εξαιρετικά δυσκολότερη.

Για την αντιμετώπιση της βουβωνοκήλης εφαρμόζονται διάφορες χειρουργικές μεθόδοι, οι οποίες έχουν κοινό στόχο την πλήρη αποκατάσταση του ασθενούς με όσο το δυνατό λιγότερη επιβάρυνση και με την μικρότερη δυνατή πιθανότητα μετεγχειρητικών επιπλοκών ή μελλοντικής υποτροπής.

Cynosure Elite+

Cynosure Elite logo Το πληρέστερο και οικονομικότερο σύστημα laser παγκοσμίως, που καλύπτει το μεγαλύτερο μέρος των αισθητικών εφαρμογών ενός ιατρείου: Αποτρίχωση, αγγεία προσώπου, αγγεία ποδιών.

To Elite+ της Cynosure είναι το πιο ολοκληρωμένο σύστημα αποτρίχωσης συνδυάζοντας δύο μήκη κύματος 755nm (Alexandrite) και 1064nm (Nd:YAG). Σχεδιασμένο για όλους τους δερματικούς τύπους.

To Elite+ της Cynosure είναι το πιο ολοκληρωμένο σύστημα αποτρίχωσης

  • Δύο μήκη κύματος. Πολλαπλές δυνατότητες
  • Ασφαλές και Γρήγορο
  • Θεαματικά Αποτελέσματα


Ανακαλύψτε Περισσότερα

Cynosure Elite

VENUS LEGACY

Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΣΤΟΝ ΤΟΜΕΑ ΤΗΣ ΙΑΤΡΙΚΗΣ ΑΙΣΘΗΤΙΚΗΣ Το Venus Legacy προσδίδει ταυτόχρονα Πολυπολική Ραδιοσυχνότητα και Μαγνητικό Παλμό στο δέρμα παράγοντας έτσι ένα πυκνό και ομοιόμορφο πλέγμα θερμότητας. Το γεγονός αυτό προκαλεί σύνθεση κολλαγόνου και σύσφιξη, πολλαπλασιασμό των ινοβλαστών, και πρόκληση μικροαγγείωσης για καλύτερη αιμάτωση και λιπόλυση.

Πόσες θεραπείες χρειάζονται;
Ο αριθμός των συνεδριών που απαιτούνται διαφοροποιείται από ασθενή σε ασθενή. Απευθυνθείτε στον ιατρό σας για να καθορίσει το κατάλληλο για εσάς πρόγραμμα.

Είναι οι θεραπείες ασφαλείς;
ΝΑΙ! Οι Ραδιοσυχνότητες και οι Μαγνητικοί Παλμοί χρησιμοποιούνται εδώ και πολλά χρόνια στην ιατρική και έχουν αποδειχθεί ασφαλείς και αποτελεσματικές τεχνολογίες. Ο θεράπων ιατρός βάση του ιατρικού σας ιστορικού και των αισθητικών σας απαιτήσεων θα εκτιμήσει αν οι θεραπείες με το Venus Legacy είναι κατάλληλες για εσάς.

Απαιτείται χρόνος αποθεραπείας;
Απολύτως καθόλου χρόνος αποθεραπείας. Η θεραπεία σε μία περιοχή διαρκεί λιγότερο από 30 λεπτά και δεν έχει καθόλου παρενέργειες. Έτσι είναι πολύ εύκολο για κάθε ενδιαφερόμενο να κάνει μια εφαρμογή ακόμα και στο μεσημεριανό του διάλειμμα και να επιστρέψει στις υποχρεώσεις του.

Ανακαλύψτε Περισσότερα

VENUS LEGACY

Ecopeel Diamond

ecopeel logo Το ecopeel αναβαθμίζεται και συνεχίζει να προσφέρει τα ίδια θεαματικά αποτελέσματα ανάπλασης προσώπου και σώματος συνδυάζοντας νέα σειρά διαμαντένιων κεφαλών κοπής laser. Η μέθοδος πραγματοποιείται με τη βοήθεια ενός εξειδικευμένου μηχανήματος, που στην άκρη του έχει ένα κύλινδρο από ανοξείδωτο ατσάλι, στον οποίο έχουν συγκολληθεί βιομηχανοποιημένα διαμάντια, ώστε να δημιουργείται επιφάνεια απόξεσης. Ο κύλινδρος αυτός περιστρέφεται με ταχύτητα και απομακρύνει τα νεκρά κύτταρα, συρρικνώνει τους πόρους και αφήνει την επιδερμίδα λεία και καθαρή. Επιπλέον, ενεργοποιεί την παραγωγή κολλαγόνου και ελαστίνης, με αποτέλεσμα τη δημιουργία νέας, σφριγηλής και ελαστικής επιδερμίδας.

Με τη συσκευή αυτή, οι περιοχές γύρω από τα μάτια και το στόμα προσεγγίζονται ευκολότερα, ενώ τα νεκρά κύτταρα αναρροφώνται χωρίς να προκληθούν ερεθισμοί στο δέρμα. Επιπλέον, ο γιατρός μπορεί να καθορίσει την ένταση της συσκευής, έτσι ώστε να πετύχει το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα χωρίς πόνο και ερεθισμό.

Άμεσα & Διαρκή Αποτελέσματα

  • Βελτίωση της μικροκυκλοφορίας, με συνέπεια την καλύτερη αιμάτωση, οξυγόνωση, μεταβολισμό και εσωδερμική κάθαρση.
  • Θερμική και μηχανική διέγερση των ινοβλαστών και παραγωγή κολλαγόνου και ελαστίνης.
  • Απομάκρυνση νεκρών κυττάρων της κερατίνης στοιβάδας, προκαλώντας την παραγωγή, πύκνωση και ανάδειξη νέων υγιών κυττάρων.
  • Αποκατάσταση των διαταραχών των δομών των ιστών και κυττάρων, με βελτίωση της ένυδρης ουσίας και της συνοχής τους.
  • Απομάκρυνση των ρύπων, διάνοιξη των πόρων και βελτίωση της διαδερμικής διαπερατότητας του δέρματος.


Τα ανωτέρω δίνουν μια απαλότερη, νεότερη, φρέσκια και φωτεινή επιδερμίδα, με μεγάλη ελαστικότητα, βελούδινη υφή, συνεργάσιμη με καλλυντικά.

Ανακαλύψτε Περισσότερα

ecopeel

Κλείστε ραντεβού & θα αντιμετωπίσουμε μαζί το πρόβλημα της υγείας σας

Νέα & Ανακοινώσεις

Επέμβαση χωρίς νυστέρι 15-08-2016

Συλλογή Φαρμάκων

Στο πλαίσιο της πρωτοβουλίας του ΣΚΑΪ «ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΜΠΟΡΟΥΜΕ και στην ΥΓΕΙΑ»

Συγκεντρώσαμε φάρμακα και υγειονομικό υλικό στον προαύλιο χώρο της Ιεράς Μονής Παναγίας Σουμελά, όπου γιορτάστηκε πανηγυρικά ο Δεκαπενταύγουστος. Το τάμα μας στην Παναγία, το κάναμε φάρμακα για τους συνανθρώπους μας, που τα έχουν ανάγκη. Με την συμμετοχή του ΣΚΑΪ και του Ιατρικού Συλλόγου.

Επέμβαση χωρίς νυστέρι 28-09-2016

Συνεργάτες Ιατρικός Σύλλογος

Σε ζεστή ατμόσφαιρα έγινε η κοπή της Πρωτοχρονιάτικης πίτας του Ιατρικού Συλλόγου

Η σελίδα μας στο Facebook

Μπορείτε να την χρησιμοποιήσετε για ενημέρωση ή επικοινωνία με μήνυμα

Τηλέφωνο: (+30) 23310-60960
Κινητό: (+30) 6973229139
Φαξ: (+30) 23310-60860



Στο δικτυακό αυτόν τόπο εμφανίζονται πληροφορίες για τις επεμβάσεις της γενικής χειρουργικής με επιστημονική ταξινόμηση και λιτή παρουσίαση. Οι πληροφορίες αφορούν μόνο τεχνικές και μεθόδους αποδεκτές, εγκεκριμένες, δοκιμασμένες, με ικανοποιητικό αποτέλεσμα που εφαρμόζουμε καθημερινά. Η περιήγηση σας δεν υποκαθιστά την επίσκεψη στο ιατρείο και θα πρέπει να θυμάστε πως ό,τι ισχύει γενικά, δεν ισχύει απαραίτητα και ειδικά για τον καθένα μας.

H ιστοσελίδα διέπεται από την ιατρική δεοντολογία και δεν αποτελεί διαφημιστική ενέργεια